Mail van de tussenpersoon

Ik kreeg vandaag een nieuwsbrief van mijn tussenpersoon. Pardoes. Daarin stond informatie over verzekeringen en een stukje over het hoe en waarom van woekerpolissen. Waarom er zoveel van die dingen (meer dan 6 miljoen) zijn gesloten. Interessante optiek dacht ik zo.

Dus ik ging verder lezen. Op zijn blauwe site (waarom zijn financiële websites zo vaak saai donkerblauw?) Las ik een opsomming van wel 10 argumenten, die eigenlijk allemaal hetzelfde beeld gaven. De rente was laag de afgelopen jaren. En spaarrekeningen leverden nauwelijks iets op. En wilde je als consument veel lenen, ja, dan moest je ook met een leuk rendement kunnen rekenen. Want 3% garantierente stond in schril contrast met wat jaren achtereen op de beurs werd verdiend. En je was toch bezig voor de lange termijn?

Ja, daar herkende ik wel wat in. Maar toen stortten de beurskoersen in. Daar kon niemand wat aan doen. Tja, en dan zit je als polishouder met de gebakken peren. Logisch toch? Woekerpolissen zijn okay en de oorzaken dat het mis ging waren onvoorzienbaar en van externe aard.

En daarmee veegde de tussenpersoon zijn straatje schoon. Hij had te goeder trouw een passende woekerpolis verkocht. Bij een betere AEX-index zou hij niemand horen zeuren over woekerpolissen was de stelling.

Maar wacht eens even. Dat is volgens mij maar de helft van het verhaal. Twee zaken laat hij gemakshalve onbesproken.

Ten eerste het verhaal van de exorbitante, verborgen kosten in de woekerpolis. Als 10 jaar lang van iedere euro meer dan 40 eurocent wordt weggemoffeld aan provisie en kosten voordat er überhaupt iets van beleggingen wordt aangekocht, dan is het logisch dat er na jaren nog niets in de pot zit. En mijn tussenpersoon wist wat hij aan een woekerpolis verdiende, daar leefde hij per slot van rekening van.

Ten tweede - en dat is eigenlijk nog een triester verhaal: het falende toezicht in Nederland.

De verantwoordelijke instanties, met name de voormalige Verzekeringskamer (nu opgegaan in De Nederlandse Bank). waren belast met het toezicht op het wel en wee van de verzekeraars. Zeer regelmatig kwam er controle vanuit de verzekeringskamer in de boeken van de verzekeraars. Het zogenaamde prudentieel toezicht. De boekhouding werd doorgespit, de polsadministratie doorgelicht, de beleggingsportefeuille gewogen en afgezet tegen de toekomstige verplichting van de verzekeraar. En ook de tarieven van de producten die de verzekeraar voerde werden onder de loupe gelegd. Minutieus werd er bekeken, of de kostentoeslagen en de winsttoeslagen voor de verzekeraar toereikend waren om een gezonde bedrijfsvoering op lange termijn te waarborgen. Met andere woorden: alle woekerpolissen kregen voor de verkoop groen licht van de toezichthouder. Dezelfde toezichthouder die nu met een verontwaardigde air met verzekeraars en tussenpersonen in de clinch ligt over provisie en transparantie! Een pak boter op het hoofd van de AFM, die toekeek hoe onder haar toezicht een grote woekerpolisfabriek (Vie d' Or) omviel en duizenden polishouders dupeerde.

En wat te denken van de Ombudsman Leven? Ook een toezichtsinstantie die 10 jaar lang boze brieven van polishouders kreeg, van klanten die tussentijds hun woekerpolis opzegden en merkten dat de volledige poliswaarde was afgeroomd. Weggeroomd aan kosten en provisie. Die was dus ook al jaren op de hoogte van het fenomeen woekerpolis en de grote schaal waarop deze werd verkocht.

Kortom: de commotie rondom woekerpolissen is voor een deel oprecht. Voor zover deze bij slecht geïnformeerde en misleidde polishouders is ontstaan. Maar voor een groot deel zijn het krokodilletranen. Want de toezichthouders en de politiek waren al jaren op de hoogte. Sterker nog: zij gaven het groene licht voor de verkoop ervan.